pomost

IDEA POMOSTU ™SM – CZYLI SPOTKANIE IDEALNE

 

M A N I F E S T:

KONKRETYZACJA ZACHOWAŃ CZYLI RÓŻNICOWANIE I PRECYZOWANIE EKSPRESJI DZIAŁAŃ NA POMOŚCIE

 

POŚRÓD RÓŻNYCH ZACHOWAŃ ( PERFORMENSÓW ) WYRÓŻNIĆ MOŻNA DWA ICH ZAKRESY:

szersze- naturalne, typowe dla wszystkich żywych istot i ludzi, skupione wokół  zaspokajania potrzeb fizycznych i biologicznych, odznaczające się postawą pasywną wobec tych potrzeb

węższe- kulturowe, właściwe dla bytów kreatywnych i wrażliwych, skupiające się wokół zaspokajania potrzeb myślowych  i uczuciowych, odznaczające się postawą aktywną wobec tych potrzeb

TRZY ICH GŁÓWNE RODZAJE:
improwizacja- spontaniczna akcja
weryfikacja- nieprzećwiczone ale przemyślane wykonanie
kompozycja- prezentacja utworu całkowicie ukształtowanego i przećwiczonego

TRZY ICH PODSTAWOWE MOTYWY:
wewnętrzny- kiedy zachowanie jest jednokrotne
zewnętrzny- kiedy zachowanie jest wielokrotne
pośredni- kiedy zachowanie jest wielokrotnie jednokrotne, czyli powtarzane jako strukturalnie wzbogacone o wnioski z poprzedniego zachowania

TRZYDZIEŚCI ICH ZASADNICZYCH FORM:
turystyka- głównie w jej wędrowniczym i edukacyjnym zakresie
taniec- jako taki, całościowo
teatr- jako taki, całościowo
gimnastyka i sport- wszelkie działania sprawnościowe, i każdy rodzajrywalizacji
poezja- głównie w jej zakresie konceptualno-recytatywnym
muzyka- głównie w zakresie wykonania
walka- głównie sztuki walki
wizualizacja- sztuki wizualne, również w tym aspekcie, że zawsze muszą zostać wykonane aby
zaistnieć, w tym sensie nie ma artysty, który nie byłby performerem
prezentacja-  czegoś innego od wymienianych, czyli np. przedmiotu, pomysłu itd.
monolog- opowiadanie opowiadacza, wygłaszanie mowy, wspominanie itd.
rytuał i misterium- wszelkiego rodzaju
terapia- psychiczna i fizyczna
zabawa- każdy rodzaj rozrywki, spędzania czasu, relaksu, wypoczynku,zorientowana na siebie
pokaz- widowisko, show itp.
kod- aktywny zapis, ukrywanie czegoś, dokonywane przez kogoś
manifest-  każda forma mniej lub bardziej zorganizowanej ekspresji własnych przekonań wyrażona w
sferze publicznej
abstrakt- działanie polegające na abstrakcyjnym posługiwaniu się-wyabstrahowanym od kontekstu i
przeznaczenia, bądź abstrakcyjnymi w formie- środkami ekspresji
koncept- działanie polegające na konceptualnym posługiwaniu się- konceptualnymi wobec kontekstu
i przeznaczenia, bądź konceptualnymi w formie- środkami ekspresji
powtórzenie-  naśladowanie,metaforyzowanie,replikowanie itd.
akt-  czyn znaczący, dokonany świadomie wrelacji do kogoś lub czegoś
kontekst- wyodrębnienie kontekstu w jakimś celu
relacja- język i wzajemna wymiana z kimś lub czymś
ate- poddanie się komuś lub czemuś, sile, archetypowi, osobie itd. W zakresie uzewnętrznionych
skutków
bunt-  każda forma mniej lub bardziej zorganizowanego sprzeciwu bądź, szerzej- własnych uczuć. W
zakresie uzewnętrznionych skutków
gwałt- (okrucieństwo, zawłaszczenie itp., ale także nadanie, nakaz itp.)
drone- zawieszona, długa, przeciągła czynność wykonywana powoli lub powtarzana z różną
częstotliwością. W pełnym zakresie uwidocznienia
absurdum- działanie polegające na nonsensownym, absurdalnym posługiwaniu się środkami
ekspresji
dyktum- dictum- dobitne wyłożenie jakiejś prawdy, dogmatu, idei, nauki, itp.
manipulacja-  poza, gra, sterowanie emocjami, używanie  sprawdzonych chwytów-w relacji itd.
gra- różnego rodzaju zorganizowane środowiska interakcji wokół scenariusza lub zasad rozgrywane
na poziomie „makiety”, również tzw. „gra miejsca” i gry cyfrowe, jak również gry polityczne itd.
trop- polowanie, tropienie, zdobywanie trofeum itp.
wydajność-  postęp, rozwój, ekonomia,planowanie itp.
JEDYNY  WARUNEK ICH ZAISTNIENIA:
skutek

RÓŻNICE ZACHOWAŃ WYNIKAJĄ Z RÓŻNYCH POŁĄCZEŃ WYODRĘBNIONYCH TU SKŁADNIKÓW

© Oskar Chmioła

 

P O S T U L A T Y:

25 Punktów (warunków zaistnienia) stanu idealnej relacji nazywanej przez twórcę POMOSTem

13 listopada 2013 o 20:36

POMOST   jest podestem łączącym dwa brzegi (ludzki świat zewnętrzny i wewnętrzny) rozdzielone rzeką (nieświadomości zbiorowej i osobniczej ) służącym do przedostawania się (świadomie i wrażliwie ) z jednego na drugi. Łączy w sobie przestrzeń ( miejsce)i czas (drogę) dając możliwość namysłu i uwrażliwienia. Jest potencjałem rozwinięcia w człowieku jego pełniejszego współ-rozumienia i współodczuwania siebie ( indywidualizacja jaźni), innych ( wyszczególnienie relacji) oraz świata ( konkretyzacja poznania) dzięki woli świadomej wrażliwości.

Jedyny warunek to chcieć być świadomym tego, co się czuje i co jest odczuwane przez innych oraz wrażliwym na to czego jest się świadomym i czego świadomi są inni.

25 punktów stanowi wewnętrzny wymiar Pomostu, który posiada również wymiar zewnętrzny. Strona zewnętrzna, jako ogólny, ramowy wygląd przedsięwzięcia jest jego formą. Pomost ma formę spotkań, w wyniku których powstają mniej lub bardziej rozbudowane widowiska. Charakter tych widowisk jest różny: zbliżony do misteriów, para-teatru, bądź terapii (psych). Najczęściej przybiera postać ich kompilacji. Widowiska te są dokumentowane przy pomocy nowych mediów, w tym głównie fotografii, wideo oraz tradycyjnej relacji pisanej. Pomost odbywa się raz na jakiś czas (nieregularnie, ale zwykle raz na dwa tygodnie). Trwa stosunkowo krótko (5 godzin, ale może się dowolnie przedłużać).  Podczas spotkań „na Pomoście” realizowane są zarówno autorskie prezentacje, jak i kolektywne działania, zarówno kompozycje jak i improwizacje. Każdy może stać się reżyserem widowiska, które polega na wspólnym tworzeniu przedstawienia. Można się posługiwać wszystkimi technikami i narzędziami jakie znane są współcześnie aby to, co się chce przedstawić. Istnieje możliwość otrzymania korekty od inicjatora (zajmującego się performance’ m i jego peryferiami w swojej twórczości artystycznej i w życiu codziennym, a także estetyką trans- medialną, którą nazywa alfabetem ekspresji). Można oczywiście zaproponować własną wizję. Ideałem jest natomiast wspólne, świadome i wrażliwe kształtowanie czasoprzestrzeni gestami. Istotę takiego stosunku do Pomostu opisuje 25 punktów stanowiących jego wymiar wewnętrzny. Opis wewnętrzny mówi o metodach, celu i sensie całej inicjatywy. (Punkty brzmią jak postulaty, ale  w istocie są to pytania).

 

  1. Idea o nazwie „Kultura” to dar dla siebie, innych i świata ofiarowywany przez kogoś lub coś. Szczery dar z definicji oznacza spontaniczną AKTywność, która może być świadoma lub nie.

Pomost jest świadomością przerzuconą nad nieświadomością dla wyłowienia darów celowych tj. adekwatnych do konkretnego adresata.

  1. Istotną cechą przyrody jest harmonia jako symbiotyczna współzależność zamykająca się w powiedzeniu: „w przyrodzie nic nie ginie”.Jeżeli sztuka i kultura są urzeczywistnieniem snów na jawie, to analogicznie są również wyśnieniem realności we śnie. Tworzenie ujawnia coś i urealnia we śnie.Innymi słowy, jeżeli kultura jest snem urzeczywistnionym, to tworzenie jej skutkuje czymś realnym w świecie snów. Oznacza to, że wyobraźnia ma swój odpowiednik w działaniu. Jest to zależność dwóch światów, która powoduje, że wyobrażenie sobie czegoś (uświadomienie) poparte czynem (przeżyciem) przeobraża rzeczywistość i nierzeczywistość. Tym samym te dwie aktywności są kardynalnymi zdolnościami ludzkimi.

Pomost łączy wyobrażenia i czynności dzięki czemu możliwe staje się poczucie pełni swojej aktywności.

  1. Jakakolwiek działalność ludzka ( w tym także kulturalna) jest powtórzeniem świata, który cały jest tą czynnością. Np. praca jest powtórzeniem świata jako pracy. Powtórzenie jest dowodem, który zapewnia poczucie pewności i sensu na poziomie empirycznym.

Pomost powtarza model świata jako pomostu pomiędzy tym co znane i nieznane.

  1. Wszystko co człowiek robi,robi to żeby żyć. Jego ciało, świadomość i wola chcą żyć. Żyje się biernie lub czynnie, przy czym biernie- czekając, a czynnie- przychodząc. Twórca czeka by móc przyjść i komuś coś dać, a odbiorca przychodzi by móc czekać i odbierać.Zdarza się jednak, że jedna osoba chce oddychać kulturą, tzn. jednocześnie dawać i brać. Przestrzeń Performance jest braniem i dawaniem- powtórzeniem świata, który cały jest performance’ m.

Pomost jest konstrukcją, która umożliwia branie i dawanie- oddychanie kulturą.

  1. Powtórzenie jest wyodrębnieniem świata jako szczególnego, wartościowego i ważnego. Oznacza to,że jest on(świat), lub jakiś jego aspekt ważniejszy od czegoś. W ten sposób rodzi się dramat, ponieważ pojawia się różnica. Różnica jest integralną cechą świata. Dostrzeżenie różnicy pozwala się zaangażować. Dzięki różnicy istnieje miłość.

Pomost jest różnicą, która łączy różnice.

  1. Już pierwsze powtórzenie wyraża pełny sen(s) powtórzenia,które jest wyodrębnieniem oraz rytmem. Rytm jest ciągłością, wyrazem obecności,trwania, życia- to rytm serca, mózgu, pracy, przyrody i działania. Pomost to miejsce, gdzie można łagodnie przejść zmianę i np. sprawdzić coś, lub się na coś przygotować.

Pomost jest platformą, która pozwala zachować rytm kroków życiowych.

  1. Warunkiem życia jest wola życia, czyli zgoda na nie. „Powtórzenie” życia w jakimś czynie jest wyrażeniem swojej woli życia i zgody na świadome przeżywanie tego życia. Oto są klucze do realnej rzeczywistości- wola, wizja i czyn: powtórzenie życia w życiu, bycia w byciu, działania w działaniu, świata w świecie, performance’ u w świecie performance’ u.

Pomost jest powtórzeniem samo-przekraczania się świata.

  1. Przestrzeń Performance jest wyróżnieniem, dzięki któremu można uwolnić się od ogólności codziennej do szczególności rzadkiej. Przejście od ogółu do szczegółu to najbardziej źródłowa, pierwsza i ostateczna działalność konkretna. Tym samym jest powtórzenie własnego konkretu życiowego.

Pomost jest wyszczególnieniem konkretu życiowego tych jednostek lub grup, które na niego wchodzą.

  1. Życiowym konkretem może być wszystko, dlatego ludzie nie potrafią często zrozumieć siebie nawzajem, ani też samych siebie i świata, natomiast zwykle nie sposób zrozumieć i współodczuwać czyjejś ogólności. Konkret bywa bowiem zbyt inny, a ogólność zbyt abstrakcyjna. Powtórzenie życiowego konkretu w powtórzonym świecie pozwala umieścić ten konkret w ogólności, porównać do innych, czyli zrozumieć swój konkret oraz podzielić się nim. W ten sposób stworzony zostaje czas na porozumienie. Pomost jest wehikułem czasu.

Pomost ułatwia podróż, transport i spotkanie dzięki czemu mogą być one bardziej skuteczne.

  1. Sztuka i kultura są w istocie czymś ważnym(wyodrębnionym) i trudnym. Są one machiną czasu służącą do porozumienia międzyludzkiego, porozumienia z nieznanym i ze sobą samym. Istnieje bowiem czas, którym człowiek żyje i ten, który człowiek wewnątrz tamtego stwarza.Sztuka i ogólniej kultura ma trzy płaszczyzny, bo trzech adresatów, z którymi tworzy porozumienie: człowieka, który ją tworzy dla siebie (samopoznanie),konkretnych ludzi lub grupy (poznanie kogoś), inne i nieznane byty lub tajemnice (poznanie czegoś).

Pomost jest tym ważniejszy, im trudniejsze jest porozumienie.

  1. Człowiek posiada dwie główne zdolności aktywne: czucie i myślenie.Można je szerzej określić jako wrażliwość i świadomość.

Pomost jako wytwór jest rozwinięciem zdolności ludzkich i ludzką władzą by rozwijać te zdolności.

  1. Czasoprzestrzeń trzeba poczuć a performance’ u być świadomym. W tym celu wiele trzeba sobie uświadomić, wiele rzeczy poczuć, z wieloma sprawami się oswoić, na wiele uwrażliwić, wiele w sobie wyostrzyć, bardzo się nastroić,szeroko się otworzyć i wiele chcieć. Bez takiego powtórzenia normalnego funkcjonowania w sankcjonowanych trybach aktywności społecznej, bez powtórzenia tego jako gestu, w świecie norm i uzusów możliwe jest tylko powtarzanie tego, co już jest dane. Nie ma więc mowy o wzbogaceniu własnego doświadczenia i tego co można sobie wzajemnie dać. Można tylko używać już otrzymanych darów oraz obdarzać innych ponownie tym, co się im już ofiarowało. Jedyne o czym można w takim świecie mówić to duplikat, mimikra i repetycja. Dzieje się tak, dlatego, ponieważ warunkiem życia czymś, bycia zaangażowanym w coś, wszelkiego przejęcia się i zajęcia czymkolwiek w pełni jest wyszczególnienie tego.

Pomost jest gestem tym większym im mniejszy jest związek pomiędzy obrzeżami, które łączy.

  1. Uwrażliwić, oswoić, wyostrzyć, nastroić… Chodzi o to, żeby przeżywać coś jako coś szczególnego. Szczególne jest natomiast to, co dotyczy indywidualnie kogoś. Szczególne posiada w sobie jednak wartość uniwersalną przez sam fakt bycia czymś ważnym.

Pomost jest wyszczególnionym i uprzywilejowanym obszarem na drodze, co sprawia, że wszystko na nim jest konkretne  i ważne.

  1. Wyszczególnić to znaczy świadomie przeżyć, zagłębić się, poszerzyć ogólność o konkret. Bez wyszczególnienia ogólność się rozmywa, ludzie stają się obojętni, kultura jałowa.

Pomost jest konkretnym odcinkiem na drodze co sprawia, że uświadamiamy sobie na nim zmianę jako fakt, że coś jest przez nas przeżywane.

  1. Wyszczególnia się pod warunkiem, że się tego chce (w przeciwnym razie to świat/ktoś/coś wyszczególnia za nas, często też ponadto nami). Czyni się to dla siebie, innych i świata. Czasami robi się to w jakimś celu, w nadziei lub oczekiwaniu na coś, bądź z powodu czegoś, albo bez powodu, nadziei, celu. Nie da się jednak nazwać wspólnego wszystkim źródła tej aktywności, dlatego powszechne źródło jest wszystkim wspólne w tym, że pozostaje tajemnicą. Jeśli dla kogoś tajemnica to przypadek, warto by przyjrzał się na ile jest zależny od przypadku, czy wiąże się z nim i ma na niego wpływ; jeśli jest nią dla kogoś prawdopodobieństwo, dobrze byłoby dla niego sprawdzić czy jest obliczalne i czy liczy się z nim; jeżeli dla kogoś jest nią opatrzność cenne może być dla niego wyczucie czy go ona dostrzega i czy on nieopatrznie jej nie ignoruje.

Pomost ma początek w tajemnicy (celu,funkcji, sensie itp.), dlatego ostatecznie prowadzi do niej.

  1. Świat funkcjonuje, toczy się, trwa, działa. Istnienie, bądź nie-istnienie praw działania świata pozostaje ukryte. Prawa te nie mają znaczenia,dla tych, których konkretnie nie dotyczą. Zawsze natomiast, kiedy pojawia się czyjeś konkretne doświadczenie życiowe, prawa działania świata stają się ważne.Wówczas nie wie się jednak jaki jest ich sens, lub czym jest ich bez- sens.Silną relację z nimi, a tym samym istotną postawę wobec nich, gwarantuje wówczas, potraktowanie własnego losu jako współczucia ze wszystkim co jest, w tym również z nimi. Wówczas każde działanie praw świata to wyraz woli tego świata, który się czuje i którym się (świadomie go czując) jest.

Pomost symbolizuje podstawowe prawa rządzące światem, stąd używanie go pozwala nimi władać.

  1. W świecie (współodczuwanym) jest się w łączności (z nim) i jest się (współ) zależnym. Nikt nie jest całkiem niezależny, oddzielony, wolny. Żeby to sprawdzić i w pełni zrozumieć wystarczy spróbować się uniezależnić.

Pomost pozwala się uwolnić bo stanowi neutralny grunt, na którym można się przyjrzeć zależnościom.

  1. Naturalnym skutkiem odseparowania się i częstym jego powodem jest jakaś relacja. Podobnie jest relacja skutkiem i powodem zintegrowania. Relacja jest warunkiem separacji lub interakcji. Cała reszta to obojętność, anty-wrażliwość i anty-świadomość. Czasoprzestrzeń performance jest odseparowaniem się od codziennych doświadczeń dla zintegrowania się do doświadczeń rzadkich. Oddzielenie się dla spotkania się ukazuje ogrom i bogactwo potencjału relacji. Relacja staje się w oddzielonym spotkaniu przestrzenna . Może być bliska lub daleka. W ten sposób relacja to czułość,skala czułości, bo relacja musi być czuła, a jest taka, gdy się ją świadomie przeżywa. W przeciwnym razie można mówić tylko o braku relacji- o nieczułości. Relacja jest świadomością współodczuwania. Pogłębienie jej to warunek przeżywania siebie, poprzez to współodczuwanie. Świadome współczucie to warunek przeżycia naprawdę relacji ze światem i drugim człowiekiem, a także swoją jaźnią.

Pomost sprawia, że możliwe staje się współuczestnictwo, wzajemne zrozumienie i  współczucie oddzielonych, nawet najbardziej obcych sobie światów.

  1. Relacja posiada trzy cechy: jest wyrazem świadomości, wyboru i mocy.Jako świadomość jest ujawnieniem wielości tkwiącej w jedni( in. w jedności );jako wybór jest decyzją o stosunku do tej wielości; jako moc jest działaniem wewnątrz tego stosunku do tamtej wielości. Ważne jest żeby określić swój stosunek do wielości w jedni, ponieważ to pośredni etap pomiędzy świadomością relacji a zdolnością do jej przeżywania.

Pomost określa wzajemny stosunek brzegów,dzięki czemu możliwa jest między nimi relacja.

Na pomoście operuje się określeniem swojego stosunku do siebie, innych i świata (określeniem relacji do tych wszystkich, lub ich części). Jest to gestem potwierdzającym bycie w relacji i „słowem kluczem” (lub kilku) pozwalającym się tutaj poruszać. Odbywa się to np. poprzez zapisanie na kartce papieru bądź wpisanie w rzecz, lub zakodowanie w czynności konkretu życiowego , z którym się później działa.  Relacja nie staje się udawana i pozorna jeśli konkretu nie ujawnia się bezpośrednio.

Konkrety życiowe to ogólnie np. czyjeś konkretne marzenie, problem, radość,pasja, pożądanie, zachwyt, ciekawość, pragnienie, ból, pytanie, niemoc, trud,ciężar, obsesja, zamiar, fascynacja, lęk, chaos, uwaga, afekt, chcenie, popęd,porządek, pomysł, przeczucie, osaczenie, nadzieja, niepokój, pewność,światopogląd, ideologia, strategia, motywacja, grzech, cudowność, talent, mana,ofiara, rozwiązanie, choroba, wiedza, tajemnica, oczekiwanie, prośba,prowokacja, kondycja, samopoczucie, samotność, śmierć itd.

  1. Wewnątrz Przestrzeni Performance zostają odsłonięte i zdyskontowane następujące obszary dyspozycji ludzkiej:

-Pamięć ciała- kody zachowań i odczuć związanych z czynnościami, przedmiotami i ciałem rozpoznawane przez człowieka jako znaki uruchamiające pewne konkretne odczucia.

-Krytycyzm przestrzeni- sektory i miejsca w przestrzeni (pomiędzy centrum a obrzeżami, bieguny, pokrewieństwa, połączenia, nawiązania, podziały,oddzielenia, lokacje, punkty, obszary, załamania, rozwinięcia, powielenia,wchłonięcia, zdystansowania, zdynamizowania i inne związki w przestrzeni)określające stosunek do jej topografii i stanu jako całości mikrokosmosu.

-Magnetyzm działania- inicjatywa jako gest pełny, tzn. reakcja, pojednanie,dowód woli, odpowiedź, ofiara, pomoc, kombinacja, dar, zagęszczenie, przyjaźń,bunt, sprzeciw, pytanie, staranie, poszukiwanie, eksperyment, manifestacja,rozrzedzenie, spięcie, ukierunkowanie, zmiękczenie, zdynamizowanie,zawłaszczenie, żart, sugestia, analiza, sprostowanie, dowód, afirmacja, prośba itp.

-Promieniowanie odbioru- obserwator emanuje, wydobywa z siebie mniej lub bardziej swój stosunek do nadawcy oraz swoje odczucia i przemyślenia związane z dokonywanym przez niego aktem, tworząc w ten sposób, napięcie, energię, ruch,klimat, atmosferę, manę, gęstość, wielość, różnorodność, przeciwieństwa,dialektykę, potwierdzając tym samym funkcję i działanie zachodzących zdarzeń.

-Wibracja interakcji- połączenie, spotkanie, relacja, wymiana, taniec, dialog,zabawa, manipulacja, namysł, intuicja, telepatia, stopienie, rozbrat,porozumienie itp. Wywołują rezonans i oddziałują jako spotęgowany fakt stając się jakimś konkretnym, przeżywanym osiągnięciem.

– Nieregularność miejsc i zdarzeń- ogólne przemiany wewnątrz czasoprzestrzeni wywołane zmienianiem się empatii uczestników w stosunku do entropii całego zdarzenia, na różnych jego etapach.

Pomost dysponuje wszystkim tym, co sobą łączy.

  1. Wszelkie możliwości tkwiące w CzasoprzestrzeniPerformance (te zdefiniowane i te niezdefiniowane) wynikają z faktu, że jest ona świado-czułością. Czasoprzestrzeń jest czuła i wrażliwa, a performance jest gestem i świadomością. Dzięki tak szerokiej pojemności Czasoprzestrzeń Performance pozwala człowiekowi na pełen rozmach, użycie wszystkich znanych mu środków (technicznych, estetycznych itp.) oraz na przekroczenie siebie. Nie stanowi przy tym nakazu i niczego nie narzuca. Jest matrycą i wyrocznią, która w sposób samodzielny obdziela interlokutorów swoją wiedzą i miłością zależnie od ich woli i zaangażowania.

Pomost jest bramą i przedsionkiem,dlatego daje szansę przejścia przez coś, przeniesienia czegoś, przejścia dokądś, przygotowania się do czegoś, jak również ciągłą możliwość powrotu.

  1. W tworzeniu chodzi o świado- czułość, czyli świadomość współodczuwania. Każde dzieło, akt, gest, działanie jest powoływaniem do istnienia wielu światów i skutków. Bez świadomości powstają rzeczy ogłupiałe i zbłąkane, a bez wrażliwości smutne i odrzucone.

Pomost posiada swój środek i obrzeża,które powtarzają to, co on powtarza, dlatego można nieskończenie oddalać się odi przybliżać do środka pomostu (gdzie jest się na nim w pełni), zależnie od tego jak bardzo się na nim jest.

  1. Performance może być powszechny albo osobniczy, podobnie jak ma się rzecz z dystansem (odległością)może być publiczny albo intymny. Oddanie swojego życiowego konkretu lub odebranie czyjegoś konkretu publicznie lub prywatnie, oznacza wybór tego w jaki sposób chce się być w Czasoprzestrzeni Performance.

Pomost jest szeroki, więc można się na nim mijać i spotykać, nie spychając się przy tym z jego krawędzi ani z centrum.

  1. Idealnie jest kiedy tworzenie kultury jest obdarowywaniem (ofiarą-współczuciem) siebie, innych i świata, a jej odbiór jest czerpaniem(wdzięcznością-świadomością) z siebie, świata i innych.

Pomost obdarowuje tych, którzy potrafią być mu wdzięczni, czyli odbierać to, co on sobą daje, dzięki temu, że oni chcą obdarowywać pomost w wielorakich aspektach korzystania z niego, bo jest on tylko o tyle o ile jest potrzebny, nie istnieje bez ludzi i istnieje dla nich i przez nich, a właściwie jest powtórzeniem (symbolem, metaforą) tego, co ich łączy, jako brzegi świata.

  1. Branie i dawanie oznacza oddychanie. Żeby oddychać czyli znajdować się w Czasoprzestrzeni Performance trzeba w ogóle chcieć. Po pierwsze chcieć czegoś od niej, a po drugie chcieć czegoś dla niej. Brać i dawać to świadomie współodczuwać.

Pomost skrywa pod sobą potok wątków,jakie można będąc na nim wyłowić, ujawniając ponad sobą żar wszystkiego co na nim można osnuć.

 

© Oskar Chmioła