Portfolio archiwalne — teksty z 20 plansz

Urodzony 9 marca 1987 roku w Lublinie. Pisarz i artysta wizualny. W 2012 roku ukończył Wydział Sztuki Mediów Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, uzyskując licencjat w zakresie sztuki i techniki operatorskiej pod kierunkiem prof. Andrzeja J. Jaroszewicza. Autor licznych akcji i performansów, realizowanych między innymi w ramach Grupy Wyspa oraz na wystawach Pracowni Działań Przestrzennych Mirosława Bałki w latach 2011–2014: „Granica”, „Higiena”, „Żywoty świętych, poprawione”, „Kohezja” i „Szaman miejski”. Uczestnik festiwali Konteksty w Sokołowsku, Interakcje w Piotrkowie Trybunalskim i inSpiracje w Szczecinie oraz wystaw „Afther the dark” w Barbican Center w Londynie, „Przed… po… zamiast… Wystawa performerska” w Galerii Cicha4 w Lublinie i „Perforado” w Galerii Raczej w Poznaniu. Według tej biografii od 2013 roku prowadzi Time-Space Performance. W 2015 roku opublikował artykuł „Co to jest performance” w „Gazecie Polskiej”, przeprowadził liczne warsztaty artystyczne dla dzieci o charakterze performatywnym oraz zaprezentował w warszawskiej Galerii Działań „Acedię” — pierwszy performans z cyklu „psi-performance”. Działa na pograniczu literatury, sztuk wizualnych i sztuki dźwięku, odwołując się do kategorii tajemnicy, wolności, spotkania i prawdy.

Interwencja w przestrzeni, zrealizowana w ramach zbiorowej wystawy performerskiej pod opieką Marty Ryczkowskiej. Oprócz Chmioły w wystawie uczestniczyli Ewa Zarzycka, Anna Kalwajtys, Paweł Korbus i Emrah Gokdemi. Oskar stworzył realizację site-specific: zapisał na ścianach przebieg performansu wykonanego w noc poprzedzającą wernisaż. Użył pięciu przygotowanych symboli zmysłów fizycznych oraz dwóch dodatkowych, oznaczających umysł i uczucie. Przy każdym symbolu umieścił liczbę określającą, jak długo skupiał się na poznawaniu przestrzeni danym zmysłem. Działanie stanowiło próbę udokumentowania performansu w sposób pozwalający odbiorcom odtworzyć go w czasie rzeczywistym.

Legenda na prawej fotografii

DOTKNIJ POCZUJ POMYŚL POSŁUCHAJ POWĄCHAJ POPATRZ POSMAKUJ IDŹ WYŁĄCZ ZMYSŁY TEREN — OBSZAR LICZBA ODDECHÓW NA JEDEN ZMYSŁ

Prezentacja w warszawskiej Galerii Działań, rozpoczynająca autorski cykl „PSI-PERFORMANCE”. Jest to seria wypowiedzi odnoszących się bezpośrednio do możliwości terapeutycznych sztuki performansu. W tym historycznym opisie artysta porównuje stan po obejrzeniu dobrego performansu do stanu po zażyciu substancji psychoaktywnej. Przypuszcza również, że wstrząs związany z synchronizacją tego, co zobaczone, z tym, co doświadczone, może wpływać na powrót do zdrowia psychicznego. Z połączenia tych dwóch założeń wyprowadza koncepcję psi-performance, czyli performansu terapeutycznego. Koncepcja jest pogłębiana i kontynuowana.

Instal-akcja w londyńskim Barbican Centre, przygotowana na zamówienie Instytutu Kultury Polskiej w Londynie na wystawę pod tym samym tytułem. Instalacja obejmowała zaciemnioną przestrzeń z niewielkimi oświetlonymi obszarami. Przemieszczający się odbiorcy niespodziewanie spotykali się w tych miejscach. W jednym z nich stał Oskar z linami przywiązanymi do rąk i nóg. Drugie końce lin były zamocowane w różnych punktach przestrzeni. Ruchy artysty wywoływały — według opisu — euforię zaskoczonej publiczności, a każde szarpnięcie liny w przestrzeni powodowało ruch ciała performera. Działanie odbyło się w noc Halloween; opis podaje udział 2000 odbiorców.

Pionowy podpis przy schemacie

KIERUNEK SKŁADANIA PRZEKROJU →

Instalacja będąca interwencją w postindustrialnej przestrzeni Teatru Nowego w Warszawie. W opisie kohezja oznacza opór ciał fizycznych rozdzielanych na części. Autor wizualnie „zderzył” dwie kule, odnoszące się do obszarów ludzkich uczuć i technologii. Ich wielkość obliczył na podstawie relacji między napastnikiem a bramkarzem w piłce nożnej: dla pierwszego piłka jest ogromna, dla drugiego bardzo mała. Dokonał dekompozycji pola gry, przeliczając proporcje w odniesieniu do ludzkiego ciała. Pole gry potraktował jako przeobrażenie „przestrzeni prywatnej”. Podczas wernisażu wygłosił wypowiedź bez mikrofonu, walcząc o rozproszoną uwagę odbiorców.

Działanie wykonane podczas wystawy pod tym samym tytułem w warszawskiej galerii Neurony Lustrzane. Polegało na czytaniu tekstu o stereotypach i przekreślaniu liniowego wykresu odnoszącego się do ról społecznych. Performans stawiał pytanie, czy człowiek jest sumą ról, norm i społeczno-kulturowych przypadków. Artysta wyrażał przekonanie, że człowiek poszukuje równowagi między wypełnianiem ról a podążaniem własną drogą — pomiędzy tym, co publiczne, a tym, co osobiste w sensie filozoficznym. Powstałą grafikę przekazał właścicielom galerii.

Podczas działania artysta wręczył obecnym zamknięte koperty z kolorowymi kwadratami. Uczestnicy mieli rozsypać ich zawartość w oświetlonym obszarze podłogi. Na końcu artysta zmienił wyświetlany slajd na mapę Europy, po czym umieścił obok niej legendę z flagami państw. Sugerował w ten sposób, że kwadraty są fragmentami pociętych flag. Sytuacja stanowiła komentarz do globalizacji i przeludnienia.

Artysta tworzy rysunki i prace graficzne oparte na idei „pejzażu wewnętrznego” — obrazowego przedstawienia wewnętrznych stanów psychicznych. Wykonuje również rysunki kolorowe, będące studiami do obrazów.

Performans zbiorowy. Podczas wspólnego spotkania w Forcie Sokolnickiego w Warszawie Oskar Chmioła miał możliwość pracy z osobami opisanymi jako ważne dla polskiej sztuki: Alastairem Mac Lennanem, Jagodą Kiciak, Przemysławem Kwiekiem, Pauliną Kempisty, Karoliną Kubik, Pawłem Korbusem i Anną Łącką. Happening był wieloautorską wariacją na temat kobiecości i tworzenia całości z części różnych rzeczy.

Instalacja polegająca na zamocowaniu bardzo cienkich strun w ościeżach. Można było na niej grać, co sugeruje już połączenie słów w tytule. Była idealistycznym wyrazem wiary w możliwość przekształcenia energii konfliktu w coś użytecznego. Wyrażała przekonanie, że „różnice są bardziej interesujące”, a granice tworzą przestrzeń twórczą między stronami.

Ilustracje wykonane jako praca dyplomowa, kończąca siedmioletnią naukę w gimnazjum i liceum plastycznym w Lublinie. Autor zajmuje się sztuką od dzieciństwa; już w szkole podstawowej uczestniczył w zajęciach plastycznych prowadzonych przez Ewę Misztal. Opowieść przedstawia człowieka, który po wejściu na górę dociera do domu wyroczni. Po krótkiej rozmowie o sensie życia wychodzi i odkrywa, że znów znajduje się u podnóża góry. Historia stawia pytania egzystencjalne i opowiada o poszukiwaniu prawdy.

Tekst na lewej ilustracji

-Kiedy sie dowiem? Czy wtedy odnajde to, czego szukam? Czego wlasciwie szukam? -Mozesz sie tego dowiedziec, lecz ja tego nie wiem. Wszystko zalezy od ciebie. Sam dokonujesz wyborow. Wybierz te droge, ktora jest twoja.

Tekst na prawej ilustracji

Teraz, bowiem ponad jego glowa wyrosla ogromna gora, ktora chowala sie w chmurach tak, ze nie bylo widac jej wierzcholka.

Podczas swojej pierwszej wystawy artysta pokazał rzeźby i performans „Miłość”. Na planszy przedstawiono trzy przykłady rzeźb: według podpisu po prawej znajduje się „Rodzina”, a po lewej „Człowiek się dzieje”. Performans „Miłość” polegał na owijaniu folią pary tańczących osób ubranych na czerwono. Proces prowadził do ich unieruchomienia i powstania rzeźby z ludzkich ciał w kształcie serca.

Cykl fotografii płatków śniegu oglądanych pod mikroskopem. Powstały one z wody pobranej z Wisły i rozdanej ochotnikom w nieopisanych szklankach. Uczestnicy podpisali szklanki według własnego pomysłu i przez całe święta Bożego Narodzenia mogli robić z wodą, co chcieli. Następnie autor zebrał szklanki i udał się do wymienionego w źródle Instytutu Biochemii i Biofizyki PAM. Zamrażał wodę z poszczególnych szklanek, uzyskując płatki śniegu, które fotografował. Na wystawie każdej szklance towarzyszyła fotografia powstałego z jej wody płatka. Inspiracją była przypisywana M. Emoto koncepcja „pamięci wody”. Autor chciał wskazać znaczenie higieny, za której najważniejszy wymiar uznał stan umysłu. Poszukując sposobu przedstawienia ducha, zwrócił się ku temu, co uważał za najczystsze i co jest obecne w ludzkim ciele. Użył wody — w opisie określonej jako coś, czego nie można oczyścić. W ten sposób rozumiał swoje działanie jako epistemologiczne przybliżenie do ukazania ducha uczestników projektu. Praca powstała pod opieką artystyczną prof. Mirosława Bałki.

Wypowiedź artystyczna o kondycji współczesnej sztuki, zrealizowana podczas międzynarodowego festiwalu opisanego na planszy jako „Inspirations-Extreme”. Obejmowała trzy części: udostępnienie hasła do facebookowego profilu artysty, manifestację uliczną z użyciem pocztówek oraz performans, w którym głos i obraz publiczności były na nią kierowane w czasie rzeczywistym. Całość odnosiła się do tradycji sztuki performansu. Szczególnie pierwsza część przywoływała tradycję body artu poprzez pojęcie „wirtualnego ciała” i problem jego substytutów.

Autorsko przekształcony komunikat sfotografowany na planszy

Wyzwolić na dostęp? Udzielenie wyzwolenia umożliwi inwigilakcji na dostęp do danych opublikowanych w Twoim profilu, wszystkich funkcji Twojego konta oraz innych informacji i możliwości przez nią wykorzystywanych. Wyzwól lub Opuść inwigilakcję

Instalacja akustyczna powstała w ramach „Artystycznych placów zabaw”, realizowanych w szczecińskim miejscu sztuki dla dzieci „Tworzę się”. Artysta przeprowadził kilka warsztatów muzycznych z dziećmi, podczas których powstało kilka krótkich utworów.

Instalacja elektroakustyczna przygotowana dla podwórka na warszawskiej Pradze — wielka maszyna do słuchania dźwięków ze ścian. Garnki przymocowane do ścian kamienic zbierały rozmowy i odgłosy życia mieszkańców. Dźwięk przesyłany był rurami do beczki, w której mikser i mikrofon rejestrowały jednocześnie, w czasie rzeczywistym, sygnały ze wszystkich przewodów. Powstawała polifonia przypominająca koncert na żywo, którego można było słuchać przez słuchawki wystające z beczki. Instalację wykonano pod opieką profesora zapisanego na planszy jako „Włodzimerz Szymański”, na wystawę „Podwórko na Pradze”, w ramach zajęć na Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie.

Oskar Chmioła jest twórcą formuły Space Time Performance. Twierdzi, że od jej zainicjowania performans obejmuje całe jego życie. Za jedną z najważniejszych ról performansu uznaje budowanie porozumienia między ludźmi i dokonywanie zmian. W opisie mówi, że życie człowieka składa się z „per phonemes”, oraz wyraża wiarę w poststrukturalistyczną utopię aktów językowych, wśród których akt mowy jest jednym z przykładów. Od początku swojej twórczości stara się urzeczywistniać tę ideę, prowadząc warsztaty dla dzieci i dorosłych. Pierwsze mają charakter bliższy happeningowi, drugie — zbiorowej sztuce performansu. Wprowadzeniem do Czasoprzestrzeni Performance była Przestrzeń Performance, inspirowana Performance Space. W SpaceTime Performance autor wykracza poza samą przestrzeń. Wskazuje, że performans jest sztuką komponowania w czasie i przestrzeni, a performatyka ma bardzo szeroki zakres, ponieważ performans jest rzeczywistością. Przypisuje mu potencjał oswajania przyszłości cywilizacji dzięki zwiększaniu porozumienia między ludźmi i kulturami. Uznaje go także za synonim zmiany — świadomej i postestetycznej.

Znaki będące graficznym zapisem liter alfabetu odczytywanych na głos. Inspiracją był, według opisu, analogiczny związek między głosem a jego spektrograficznym odpowiednikiem w języku hebrajskim. Alfabet wskazuje problem błędnej interpretacji tekstu i języka oraz wynikających z niej nieporozumień społecznych i kulturowych. Wyraża bunt wobec rozpowszechnionych schematów interpretacji. W przewrotny sposób sugeruje istnienie odmiennej kultury z jej obcym kodem. Artysta używa tego systemu przede wszystkim w wypowiedziach performerskich i street arcie.

Performans wykonany w kościele św. Jana Kantego w Legionowie. Artysta przepisywał łaciński tekst na ścianach, suficie i podłodze jednej z zakrystii. Podczas działania zaprezentował również własne pismo. Była to próba ukazania stanu psychicznego duchownego oraz mistycznego wymiaru pisania. Praca powstała w ramach nauki na Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, w Pracowni Działań Przestrzennych prof. Mirosława Bałki.

Artysta prowadzi zwiedzanie, posługując się językiem i środkami sztuki. Ogranicza warstwę tekstową i narrację słowną, aby ukazać performans czasoprzestrzenny. Zależnie od wieku oprowadzanej grupy działanie przyjmuje formę happeningu lub performansu.