Kopalnia Manitu

Kiedy- 16.02.2010 g.15.30; gdzie- Spokojna 15, znajdź się
Sytuacja jest żywa dzięki dynamice tego co ją inicjuje. Co nadaje wszystkiemu ruch? Czym jest mana? Czym jest owy fluid, energia, siła, czy czymkolwiek jest, która przenika wszystko nadając temu życia? Jeśli nawet wszystko sprowadzić do materialnej energii, to jednak nadal pozostanie pytanie o to co ją ożywia. Nauka nie zna odpowiedzi. Być może kopie nie tutaj, gdzie trzeba. Inicjatywa opisywana umożliwia wejście w to pytanie i/lub szukanie odpowiedzi na nie poprzez samo działanie. Performance ma charakter otwarty i może w nim wziąć udział każdy. Wystarczy znaleźć się podczas tego zdarzenia tam, gdzie będzie miało miejsce. Istotne jest aby po prostu czynić coś. Może to być oglądanie, komentowanie, milczenie, może być krzyk, taniec, malowanie, mówienie, rzeźbienie, konstruowanie, granie, niszczenie, przeszkadzanie, etc. Istota pozostanie ta sama. Co sprawia, że czynisz coś? Nie chodzi o odpowiedź tylko o samo jej odczucie. Odpowiedź to my. Spokojna. Nazwa tej ulicy wyraża jej istotę. Był to jeden z najspokojniejszych performance w moim życiu. Chodziło o manę, czyli esencję istnienia, o istnienie samo. O ruch, życie, o czynność. Można było przyjść i poczuć coś, co było bliskie, każdemu kto przyszedł. Pytanie brzmiało, dlaczego nie jesteśmy w stanie nie robić nic, czym jest ta siła, która ciągle karze nam czynić coś? Temat ważny jak oddech. Sytuacja zwyczajna i prosta, zależała od twórców, a ponieważ byłem nim tylko ja jeden, było bardzo spokojnie, a jednak coś się działo. Podczas cztero godzinnej akcji pojawiło się tam 6 osób. Dostrzegły, że performance ten nie jest pięknym i łatwym przedstawieniem, tylko częścią życia. Znalazły się w przestrzeni i czasie wybranym, żeby dostrzec puls Manitu. To była swoista ceremonia, święto many.
Wyszło bardzo skromnie, chociaż w istocie tego zdarzenia pozostawał nieskończony potencjał. W koncepcie nie było błędu, podobnie w realizacji. Kopalnia okazała się lustrem, a odbiła po prostu to, co było, czyli ducha miejsca. Było idealnie, bo było prawdziwie. Ci, którzy przyszli czynili to, co było im właściwe w tym momencie. Każdy miał do dyspozycji siebie i zamknięty szczególny czas. Można było również korzystać z grupy przedmiotów tam rozmieszczonych. W konsekwencji ludzie przyglądali się i milczeli, lub rozmawiali ze sobą o tym, co zwykle, zupełnie jakby nic szczególnego się nie działo. To oznacza, że performance odniósł sukces, będąc i pozostając duchem Manitu w codziennym życiu ludzi. W sumie widzowie/artyści uczestniczyli w tej akcji przez godzinę. Na początku i na końcu po pół godziny. W środku natomiast przewijali się pojedynczy pracownicy wydziału. Trzy godziny wewnętrznej akcji pozostały takie same jak reszta, pomimo braku widzów i jakiegokolwiek zapisu, dokumentacji. Ten wspaniały czas wypełniły dźwięki wybijane na wymyślonym instrumencie o zabarwieniu gongu i misy tybetańskiej, grzechotki, ścieżek audio, poezji i ruchów ciała oraz różnych przedmiotów, skonstruowałem również dwie struny i używałem kamieni oraz klucza.
Miałem także do dyspozycji nitki, sznurki, plakietki, papier, gumki, dym z papierosa, oraz przestrzeń pełną schodów i ciągu balustrad. Ostatecznie powstała bardzo indywidualna w charakterze modlitwa a ja stałem się Manitu tamtego czasu i przestrzeni. Medium many.