Oskar Chmioła / Wpis historyczny / 2017-11-26
Śmierć
Śmierć, kolektywny performance z cyklu Realność, została wykonana 26 listopada 2017 roku w Teatrze Polskim w Szczecinie. Data pochodzi z korekty autora i ma pierwszeństwo przed odmiennym zapisem zachowanego materiału historycznego. Realizacja należała do przedsięwzięcia stypendialnego poświęconego podstawowym pytaniom filozoficznym.
Metryka i klasyfikacja
- Data / okres
- 2017-11-26
- Miejsce
- Teatr Polski, Szczecin
- Rola i współtwórcy
- autor koncepcji, performer w działaniu kolektywnym
- Gatunek
- performance kolektywny
- Rodzaj zdarzenia
- wykonanie z cyklu Realność
- Kierunek / perspektywa
- praktyka konceptualna i egzystencjalna
- Ruch / środowisko
- Nieustalona przynależność do historycznego ruchu
- Nurt problemowy (interpretacja)
- Egzystencja, wolność i relacja z innym; Symbol, próg i przemiana
- Styl / sposób realizacji
- kolektywny, symboliczny
Klasyfikacja jest opracowaniem redakcyjnym. Kategorie porównawcze nie oznaczają przynależności do ruchu ani zadeklarowanej inspiracji.
Opis realizacji i zapis autorski
Zachowany zapis: sztuki wizualne
Pełny dokument w archiwum · Adres źródłowy
CZYM JEST ŚMIERĆ?
Performance Śmierć
26.11.2016 godz.16-16.30 (data wstępna) –
szósty performance Oskara Chmioły i zaproszonych do udziału artystów: Adrianny Janowskiej Moniuszko (performance/teatr), Tomasza Kubika (performance/dźwięk(, Macieja Korpulińskiego (performance/taniec) i być może jeszcze dwóch czy trzech innych artystów.
O WADZE W ŻYCIU CZŁOWIEKA TEGO, CO NIEZNANE
Śmierć – performance kolektywny
Performance był opowieścią o trzech aspektach śmierci: o strachu i fascynacji nią, o jej absolutności i uniwersalności, o jej tajemniczości i nieskończoności.
Adrianna Janowska Moniuszko- performance/teatr, Tomasz Kubik- performance/muzyka, Maciej Korpuliński- performance/taniec , Oskar Chmioła- performance/site- specific
Podczas sytuacji zostało postawionych kilka pytań o śmierć. Artyści działali przy pomocy swoich technik w obszarze tematu śmierci. Każdy z nich zaprezentował własny performance w odniesieniu do wspólnej przestrzeni i pianina.
Śmierć była przedstawiana na różne sposoby. Była też ona oczekiwana, poznawana, pokonywana, powiększana i przenikana. Stare pianino zostało potraktowane jako symbol przemijania.
Widzowie mogli wszystko oglądać również ze schodów Teatru.
Był to szósty performance z cyklu Realność Oskara Chmioły.
Śmierć
czy cokolwiek można o śmierci powiedzieć
bez wniknięcia w jej otchłań bezpowrotną
czy realność nie umiera wraz ze śnieniem
jakie byłoby ostatnie tchnienie albo słowo
jaka intencja
czy można jej sens poznać prawdziwie
czy życie po tym świecie jest możliwe
czy można z nadzieją przed Śmiercią stanąć
czy można dotknąć jej poprzez poznanie?
O.Ch.
Odczytanie projektu
W interpretacji tytuł otwiera namysł nad skończonością, obecnością i sposobami wspólnego odnoszenia się do granicznego doświadczenia. Kolektywna forma sprawia, że pytanie zostaje umieszczone w relacji między ludźmi, a nie wyłącznie w indywidualnej wypowiedzi. Pełny opis oraz materiały znajdują się na powiązanej karcie pracy. Obrazy i działania symboliczne należy czytać jako środki artystyczne, bez dopisywania uczestnikom przeżyć lub rezultatów psychologicznych.
Obrazy, pliki i dokumentacja
Odsyłacze zachowane w dokumentach
Powiązane prace i wykonania
Konteksty historii sztuki i humanistyki
Propozycje lektury i porównań, z rozróżnieniem udokumentowanych odniesień.
Egzystencja, wolność i relacja z innym
Jean-Paul Sartre, Kurt Schwitters
Symbol, próg i przemiana
Victor Turner, Lygia Clark
Zapis z CV przekazany przez artystę
2017 – Performance kolektywny „Śmierć”, Teatr Polski w Szczecinie, w ramach stypendium artystycznego Marszałka Województwa Zachodniopomorskiego,
Opracowanie redakcyjne: 15.09.2026. Wersja polska; niezależna recenzja i przekłady nowych opisów pozostają w przygotowaniu.