Manifest Sztuki Antygeneratywnej

Manifest Sztuki Antygeneratywnej Sztuka antygeneratywna ustanawia granicę tam, gdzie generowanie zamieniłoby relację, pamięć, zgodę, ciało albo archiwum w zasób systemu. Odmawia generowania tam, gdzie generowanie narusza pamięć, zgodę, relację, ciało, żałobę, lokalność, tajemnicę, prawo do nieobrazu albo nieprzekładalny sens sytuacji. Nie jest sztuką bez technologii. Jest sztuką, która wie, kiedy technologia stałaby się nadużyciem. Antygeneratywność broni prawa do nieindeksowalności i nieprzetwarzania. Nie wszystko musi dać się znaleźć, skatalogować, streścić, wygenerować i podać dalej jako materiał dla systemu. Archiwum nie jest paszą. Publiczność nie jest zbiorem treningowym. Styl nie jest bezpaństwowym zasobem. Dokumentacja performansu nie jest automatycznie zgodą na modelowanie obecności. Jej ryzykiem jest romantyzowanie niewidzialności. Stąd pyta, kogo chroni i kogo może wykluczyć. Jej formuła brzmi: tego nie generujemy, ponieważ sens tej sytuacji zależy od granicy. – Manifest Sztuki Antygeneratywnej