Oskar Chmioła / Realizacje
Śmierć
Poniżej znajdują się pełne przypisane fragmenty źródeł, ze zdjęciami, filmami, linkami i podpisami. Każdy fragment prowadzi również do całego dokumentu. Przekłady są robocze; niepotwierdzone dane pozostają nieuzupełnione.
Kategorie nawigacyjne oparte na wskazanych źródłach; nie oznaczają przypisania do ruchu artystycznego. Medium, technika i rola wymagają osobnego opisu.
Cykl: Realność · Wystąpienie 6 z 9
Kolektywny performance o strachu, fascynacji i niepoznawalności śmierci. Cztery indywidualne działania spotykają się we wspólnej przestrzeni wokół starego pianina.
Opis redakcyjny na podstawie zachowanego źródła
- Data
Uczestnicy i role
- Oskar Chmioła — performans / site-specific
- Adrianna Janowska Moniuszko — performans / teatr
- Tomasz Kubik — performans / muzyka
- Maciej Korpuliński — performans / taniec
Pełne teksty i dokumentacja
Podpisy i informacje o autorstwie zachowano w ich kontekście źródłowym. Dokumentacja wystawy zbiorowej nie jest automatycznie dokumentacją wyłącznie prac Oskara Chmioły.
sztuki wizualne
Oddzielny rekord źródłowy · chmiola.com
CZYM JEST ŚMIERĆ?
Performance Śmierć
26.11.2016 godz.16-16.30 (data wstępna) –
szósty performance Oskara Chmioły i zaproszonych do udziału artystów: Adrianny Janowskiej Moniuszko (performance/teatr), Tomasza Kubika (performance/dźwięk(, Macieja Korpulińskiego (performance/taniec) i być może jeszcze dwóch czy trzech innych artystów.
O WADZE W ŻYCIU CZŁOWIEKA TEGO, CO NIEZNANE
Śmierć – performance kolektywny
Performance był opowieścią o trzech aspektach śmierci: o strachu i fascynacji nią, o jej absolutności i uniwersalności, o jej tajemniczości i nieskończoności.
Adrianna Janowska Moniuszko- performance/teatr, Tomasz Kubik- performance/muzyka, Maciej Korpuliński- performance/taniec , Oskar Chmioła- performance/site- specific
Podczas sytuacji zostało postawionych kilka pytań o śmierć. Artyści działali przy pomocy swoich technik w obszarze tematu śmierci. Każdy z nich zaprezentował własny performance w odniesieniu do wspólnej przestrzeni i pianina.
Śmierć była przedstawiana na różne sposoby. Była też ona oczekiwana, poznawana, pokonywana, powiększana i przenikana. Stare pianino zostało potraktowane jako symbol przemijania.
Widzowie mogli wszystko oglądać również ze schodów Teatru.
Był to szósty performance z cyklu Realność Oskara Chmioły.
Śmierć
czy cokolwiek można o śmierci powiedzieć
bez wniknięcia w jej otchłań bezpowrotną
czy realność nie umiera wraz ze śnieniem
jakie byłoby ostatnie tchnienie albo słowo
jaka intencja
czy można jej sens poznać prawdziwie
czy życie po tym świecie jest możliwe
czy można z nadzieją przed Śmiercią stanąć
czy można dotknąć jej poprzez poznanie?
O.Ch.
Stan opracowania
Ujednolicenie dat, technik i ról oraz porównanie z aktualnymi źródłami pozostaje do weryfikacji.